In 2022 ben ik in woonzorgcentrum De Reiger terecht gekomen. Ik had een grote val gemaakt, waardoor mijn knie verbrijzeld was. Mijn dochter gaf aan dat ik beter niet meer alleen kon wonen en beter zou opgenomen worden. Ik heb geluk gehad dat ik niet moest wachten, want er was een kamer vrij. Hiervoor huurde ik een appartement in Lokeren. Die stap was niet te groot: ik kan me overal aanpassen. Ik voel me hier thuis.
Intussen ben ik mee verhuisd naar de nieuwbouw, met een eigen douche in de kamer. Ook het eten vind ik hier heel lekker en afwisselend.
Van het zorgpersoneel ben ik echt content. Ze zijn vriendelijk en hebben mij heel goed opgevangen toen ik naar hier verhuisde. Mijn been moest toen 9 maanden in het gips en daardoor had ik veel hulp nodig. Die krijg ik nog altijd van onder andere ergotherapeut Lena Van Braeckel (foto).
Ik besef hoe waardevol de dagelijkse inzet, de deskundige aanpak, het geduld en grote hart van onze zorgverleners zijn. Samen maken zij elke dag het verschil.
Ik ben er graag bij als er activiteiten zijn, maar dan meer voor het gezelschap. Ik kan meestal niet deelnemen, omdat mijn rechterkant verlamd is. Ik heb maar 1 goed hand om iets mee te doen. Ik ga wel eens mee naar het koopcentrum in Sint-Niklaas. We hebben een toffe groep van bewoners. De wafelbak is ook een leuke activiteit om bewoners te leren kennen. Daar kijk ik altijd naar uit.
Ik heb genoeg sociale contacten in het woonzorgcentrum. Soms mis ik wel mijn kameraden uit Lokeren en mijn overleden zus. Zij was twee jaar jonger dan ik. Wij hadden een goede band met elkaar. Ik ging er tweewekelijks een hele dag naartoe. Mijn man mis ik ook. Hij is 15 jaar geleden overleden. Ik denk nog alle dagen aan hem. Ik ging met hem overal naartoe. Ouder worden is leren loslaten van wat niet meer is en dat is niet zo eenvoudig.
Gelukkig zie ik mijn dochter bijna alle dagen, want ze werkt hier als zorgkundige. Dan springt ze binnen om te vragen hoe het met me gaat. Als ze niet werkt en wat meer tijd heeft, gaan we iets drinken in de cafetaria.
