Stil als wit & paars als echo: een groepsportret van idCollectief met de Wase luministen

Deze expositie vertelt het verhaal van een verknochtheid aan de eigen bodem, aan de geboortegrond, aan die hoek waar de Schelde stroom wordt, een land binnendringt waar water, hemel en aarde tot één grote oneindigheid worden. Met deze woorden duidde de neoromantische schrijver Filip De Pillecyn precies de karakteristieke eigenschap van zijn Scheldeland. Kunsthistorisch wordt het lumisme doorgaans geassocieerd met de Leieschilders rond Emile Claus en de eerste Latemse kunstenaarskolonie. Minder bekend, maar kunsthistorisch relevant, is de Wase variant die zich in dezelfde periode ontwikkelde. Hoewel beide stromingen vertrekken vanuit een gedeelde fascinatie voor licht en atmosfeer, verschillen ze in motieven, gevoeligheid, picturale aanpak en ideologische achtergrond. Deze analyse plaatst de vier kernfiguren van het Wase luminisme – Edmond Verstraeten, Jef De Pauw, Ghisleen Verdickt en Ernest Welvaert – in een meer empirisch en intimistisch perspectief, waarbij de plastische lichtopvatting niet noodzakelijk de ultieme climax vormt, maar veeleer de lyrische en omhullende ademhaling van het landschap duidt. Hun losse toets en bijna vibrerende helderheid vormen het uitgangspunt voor een plastisch groepsportret, niet enkel als onderlinge confrontatie maar ook met het werk van streekgebonden hedendaagse kunstenaars die hetzelfde thema en kleurenpalet benaderen vanuit een andere tijd, een andere gevoeligheid, een andere noodzaak.

Een catalogus begeleidt de tentoonstelling.